Σχεδόν όλοι όσοι χρησιμοποιούν το Excel έχουν αυτή τη μία συνάρτηση στην οποία βασίζονται από την εποχή του πανεπιστημίου, επειδή λειτουργεί αρκετά καλά για να αποφύγουν την εκμάθηση κάτι καινούργιου. Γι' αυτό θα βρείτε τις συναρτήσεις VLOOKUP και CONCATENATE σε εντελώς νέα αρχεία, ακόμα και το 2026. Το καταλαβαίνω αυτό, επειδή ακόμα διστάζω να... Εγκατάλειψη του ΜΕΡΙΚΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ υπέρ του ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ Αφού με στήριξες για πολύ καιρό.
Ωστόσο, το Excel έχει εξελιχθεί και πολλοί από τους τύπους που μάθαμε πριν από χρόνια είναι πλέον πιο περίπλοκοι, λιγότερο ισχυροί ή πιο δύσκολοι στη συντήρηση από ό,τι θα έπρεπε. Εάν οι τύποι σας φαίνονται ίδιοι με τότε και τα υπολογιστικά σας φύλλα σας φαίνονται βαρύτερα από ό,τι θα έπρεπε, αυτό θα μπορούσε να είναι σημάδι ότι πρέπει να τους ενημερώσετε.
Γρήγοροι σύνδεσμοι
Το XLOOKUP αντικαθιστά πλήρως το VLOOKUP και το HLOOKUP
Μία μόνο συνάρτηση που λειτουργεί προς οποιαδήποτε κατεύθυνση
Οι συναρτήσεις VLOOKUP και HLOOKUP είναι ουσιαστικά το πρώτο σύνολο συναρτήσεων αναζήτησης στο Excel. Λειτουργούν, είναι οικείες και είναι πανταχού παρούσες. Το πρόβλημα είναι ότι είναι άκαμπτες με τρόπους που γίνονται ολοένα και πιο απογοητευτικές καθώς τα υπολογιστικά φύλλα σας μεγαλώνουν. Κάτι τόσο απλό όσο η εισαγωγή μιας στήλης στη μέση ενός πίνακα μπορεί να καταστρέψει τα αποτελέσματά σας, επειδή και οι δύο συναρτήσεις βασίζονται σε κωδικοποιημένους αριθμούς ευρετηρίου στηλών ή γραμμών.
=VLOOKUP(τιμή_αναζήτησης, πίνακας_πίνακας, αριθμός_δείκτη_στήλης, [αναζήτηση_περιοχής]) =HLOOKUP(τιμή_αναζήτησης, πίνακας_πίνακας, αριθμός_δείκτη_γραμμής, [αναζήτηση_περιοχής])
Επιπλέον, η συνάρτηση VLOOKUP δεν μπορεί να αναζητήσει στα αριστερά της βασικής στήλης σας, αναγκάζοντάς σας να αναδιατάξετε τα δεδομένα ή να δημιουργήσετε βοηθητικές στήλες μόνο και μόνο για να λειτουργήσει η βασική αναζήτηση. Η συνάρτηση XLOOKUP διορθώνει όλα αυτά ταυτόχρονα. Αντί να δείχνει σε έναν μεγάλο πίνακα και να μετράει στήλες ή γραμμές, λέτε στο Excel ακριβώς πού να ψάξει και τι θέλετε να επιστρέψει:
=XLOOKUP(τιμή_αναζήτησης, πίνακας_αναζήτησης, πίνακας_επιστροφής, [αν_δεν_βρέθηκε], [λειτουργία_αντιστοίχισης], [λειτουργία_αναζήτησης])
Αυτή η προσέγγιση σημαίνει ότι οι τύποι σας δεν θα παρουσιάσουν σφάλματα μόνο και μόνο επειδή κάποιος προσθέτει μια στήλη ή αναδιατάσσει πεδία σε έναν πίνακα. Το XLOOKUP λειτουργεί επίσης από αριστερά προς τα δεξιά, από δεξιά προς τα αριστερά και από πάνω προς τα κάτω, καθιστώντας το πιο ευέλικτο όταν τα δεδομένα σας δεν τοποθετούνται σε έναν παραδοσιακό, κομψό πίνακα αναζήτησης.
Μια άλλη σημαντική αναβάθμιση είναι ότι το XLOOKUP περιλαμβάνει πλέον ένα όρισμα if_not_found, επομένως δεν χρειάζεστε πλέον το IFERROR για να αποφύγετε τα αντιαισθητικά μηνύματα #N/A. Αυτές οι δύο συντακτικές μέθοδοι τονίζουν τη διαφορά:
=IFERROR(VLOOKUP(B2, C2:E7, 4, TRUE)" ") =XLOOKUP(B2, C2:E7, D2:D7, "Δεν βρέθηκε")
Ο πρώτος τύπος αναζητά το B2 στην πρώτη στήλη της περιοχής C2:E7 και επιστρέφει την τέταρτη στήλη, ενώ ο δεύτερος τύπος αναζητά το B2 στην περιοχή C2:E7 και επιστρέφει την αντίστοιχη τιμή από το D2:D7. Το XLOOKUP χρησιμοποιεί ακριβείς αντιστοιχίσεις από προεπιλογή, γεγονός που μειώνει τον κίνδυνο τυχαίας εξαγωγής κατά προσέγγιση αποτελεσμάτων από μια μη ταξινομημένη λίστα και χειρίζεται επίσης τις τιμές που λείπουν χωρίς να σας υποχρεώνει να συμπεριλάβετε κάθε αναζήτηση στο IFERROR.
Το XMATCH είναι μια πιο αποτελεσματική έκδοση του MATCH
Ακριβής έλεγχος των τύπων αντιστοίχισης και των τάσεων αναζήτησης
Είναι πολύ πιθανό να εξακολουθείτε να χρησιμοποιείτε το MATCH για λόγους μυϊκής μνήμης. Πάντα ήταν εξαιρετικό να βρίσκετε μια πολύτιμη θέση σε ένα εύρος, ειδικά όταν Το MATCH συνδυάζεται με το INDEXΤο πρόβλημα είναι ότι η χρήση του MATCH είναι εύκολη. Εάν ξεχάσετε να καθορίσετε τον ακριβή τύπο αντιστοίχισης, το Excel ενδέχεται να εμφανίσει το πλησιέστερο αποτέλεσμα με βάση υποθέσεις ταξινόμησης που δεν ισχύουν στην πραγματικότητα για τα δεδομένα σας.
=MATCH(τιμή_αναζήτησης, πίνακας_αναζήτησης, [τύπος_αντιστοίχισης])
Επειδή αυτός ο τύπος σφάλματος συχνά παράγει ένα φαινομενικά λογικό αποτέλεσμα, μπορεί να είναι δύσκολο να εντοπιστεί και να διορθωθεί. Με το XMATCH, οι τύποι σας είναι από προεπιλογή ακριβής αντιστοίχιση, κάτι που θέλουν οι περισσότεροι άνθρωποι ούτως ή άλλως στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων.
=XMATCH(τιμή_αναζήτησης, πίνακας_αναζήτησης, [λειτουργία_αντιστοίχισης], [λειτουργία_αναζήτησης])
Αν γράφεις =MATCH(25; A1:A3; 0) Από συνήθεια, είναι χρήσιμο να στραφούμε σε =XMATCH(25, A1:A3, 1) Και επωφεληθείτε από αυτήν τη βελτίωση. Εκτός από τις ασφαλέστερες προεπιλεγμένες ρυθμίσεις, το XMATCH σας επιτρέπει επίσης να ελέγχετε την κατεύθυνση αναζήτησης. Μπορεί να πραγματοποιήσει αναζήτηση από το τέλος της λίστας αντί μόνο από την αρχή, κάτι που είναι ιδιαίτερα χρήσιμο όταν θέλετε την τελευταία καταχώρηση ή την τελευταία εμφάνιση μιας τιμής χωρίς να προσθέσετε βοηθητικές στήλες.
=XMATCH(E3; C3:C100; 0; -1)
Το MATCH εξακολουθεί να είναι χρησιμοποιήσιμο, φυσικά, αλλά σε αυτό το σημείο θα ήταν σαν να επιλέγεις κάτι που απλά λειτουργεί όταν υπάρχει μια πιο αποτελεσματική επιλογή ακριβώς δίπλα του.
Οι δυναμικοί τύποι FILTER, UNIQUE και SUM αντικαθιστούν τις καινοτομίες του SUMPRODUCT.
Ευκολότερη ανάγνωση, διόρθωση και συντήρηση με την πάροδο του χρόνου
Χρησιμοποιώντας το SUMPRODUCT, μπορείτε να χειριστείτε υπολογισμούς πολλαπλών κριτηρίων, σταθμισμένα αθροίσματα και λογική που βασίζεται σε πίνακες σε έναν μόνο τύπο. Αυτή η ευελιξία είναι ο λόγος που αποτελεί μια δημοφιλή εναλλακτική λύση εδώ και χρόνια. Το μειονέκτημα είναι ότι οι τύποι του SUMPRODUCT συχνά μοιάζουν με κώδικα, γεγονός που τους καθιστά πιο δύσκολους στην ανάγνωση, πιο δύσκολο στον εντοπισμό σφαλμάτων και πιο δύσκολο στη συντήρηση με την πάροδο του χρόνου. Τώρα που έχουν... Εγγενής υποστήριξη Excel για δυναμικούς πίνακεςΠολλά από τα πράγματα για τα οποία χρησιμοποιούσαμε το SUMPRODUCT δεν απαιτούν πλέον τόσο πυκνούς και ασαφείς τύπους.
Χάρη στους δυναμικούς πίνακες στο σύγχρονο Excel, οι τυπικές συναρτήσεις όπως η SUM μπορούν πλέον να χειρίζονται απευθείας τους υπολογισμούς πινάκων. Όταν βάζετε τις δύο μεθόδους δίπλα-δίπλα, η νεότερη προσέγγιση είναι συνήθως πιο ξεκάθαρη και πιο εύκολη στην κατανόηση:
| Ο υπολογισμός | ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ | ΑΘΡΟΙΣΜΑ |
|---|---|---|
| απλή πρόσθεση | =SUMPRODUCT($A$20:$A$50) | =SUM($A$20:$A$50) |
| Κλασικός συνδυασμός με βάρη | =SUMPRODUCT(A2A5, C2:C5) | =SUM(A2:A5 * C2:C5) |
| Συγκέντρωση πολλαπλών κριτηρίων | =SUMPRODUCT((A2:A9=”East”)*(B2:B9=”Cherries”)*C2:C9) | =SUM((A2:A9=”East”)*(B2:B9=”Cherries”)*C2:C9) |
Επιπλέον, με νεότερες συναρτήσεις όπως το FILTER και το UNIQUE, αντί να δημιουργείτε έναν μακρύ, δυσανάγνωστο τύπο, μπορείτε να αναλύσετε το πρόβλημα σε μικρότερα, πιο ευανάγνωστα βήματα. Μπορείτε να φιλτράρετε τα δεδομένα που σας ενδιαφέρουν, να εξαγάγετε μοναδικές τιμές εάν είναι απαραίτητο και, στη συνέχεια, να συνοψίσετε το αποτέλεσμα. Η λογική παραμένει η ίδια, αλλά ο σκοπός του τύπου γίνεται πολύ πιο σαφής σε όποιον πρέπει να τον διαβάσει ή να τον συντηρήσει αργότερα.
Για παράδειγμα, εάν έχετε μια λίστα πωλήσεων στη στήλη Β και ονόματα προϊόντων στη στήλη Α και θέλετε να συλλέξετε πωλήσεις για ένα συγκεκριμένο προϊόν, όπως "Μήλα", μπορείτε να γράψετε έναν από αυτούς τους δύο τύπους:
=SUMPRODUCT((A2:A10="Apples")*(B2:B10)) =SUM(FILTER(B2:B10, A2:A10="Apples", 0))
Στην έκδοση SUMPRODUCT, το Excel δημιουργεί έναν πίνακα τιμών TRUE και FALSE για να ελέγξει για "Apples", τις μετατρέπει σε 1 και 0 και τις πολλαπλασιάζει με τα στοιχεία πωλήσεων. Οτιδήποτε δεν είναι "Apple" μετατρέπεται σε μηδέν, το οποίο αφαιρείται από το τελικό σύνολο. Στον δεύτερο τύπο, το FILTER απλώς επιστρέφει τα στοιχεία πωλήσεων όπου το προϊόν είναι "Apples" και προσθέτει SUM σε αυτήν την ήδη μικρότερη και πιο καθαρή λίστα. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, αλλά η δεύτερη προσέγγιση κάνει την κατανόηση του σκοπού του τύπου πολύ πιο εύκολη με μια ματιά.
Μπορεί να βρείτε το SUMPRODUCT βολικό επειδή οι δομές array1 και array2 είναι εύκολο να τροποποιηθούν κατά τον πειραματισμό. Ωστόσο, για μεγάλα σύνολα δεδομένων με εκατοντάδες χιλιάδες ή εκατομμύρια γραμμές, μπορεί να είναι σημαντικά πιο αργό από τις πιο εύκολα διαθέσιμες, σύγχρονες εναλλακτικές λύσεις. Εκτός από την απόδοση, οι νεότερες συναρτήσεις προσφέρουν πιο καθαρούς τύπους που είναι πιο εύκολοι στη διόρθωση και λιγότερο εκφοβιστικοί για το επόμενο άτομο που ανοίγει το υπολογιστικό σας φύλλο.
Τα IFS και SWITCH εξαλείφουν τις ένθετες μορφές IF
Πιο καθαρή λογική χωρίς ατελείωτες παρενθέσεις
Τεχνικά, οι ένθετες εντολές IF λειτουργούν, αλλά γρήγορα γίνονται εφιάλτης—δύσκολες στην ανάγνωση ή τη συντήρησή τους, ειδικά αν δεν τις γράψατε οι ίδιοι. Με το IFS, αντί να ενθέτετε εντολές IF μέσα σε εντολές IF, παραθέτετε τις συνθήκες και τα αποτελέσματα με τη σειρά, κάνοντας τον τύπο να μοιάζει περισσότερο με απλή λογική: αν αυτό, τότε εκείνο· αν αυτό είναι κάτι άλλο, τότε κάτι άλλο. Το SWITCH προχωρά ένα βήμα παραπέρα συγκρίνοντας μια μεμονωμένη τιμή με πολλαπλές σταθερές πιθανότητες· είναι πιο καθαρό, πιο ευανάγνωστο και περιλαμβάνει μια προεπιλεγμένη επιλογή, ώστε να μην χρειάζεται να προσθέσετε επιπλέον χειρισμό σφαλμάτων στο τέλος.
=IF(test1, result1, IF(test2, result2, IF(test3, result3, ...))) =IFS(logical_test1, value_if_true1, logical_test2, value_if_true2, ...) =SWITCH(έκφραση, value1, result1, value2, result2, ... [προεπιλογή])
Για παράδειγμα, αν θέλετε να αντιστοιχίσετε βαθμολογίες σε αποτελέσματα, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένθετες εντολές IF, αλλά η IFS εκφράζει την ίδια λογική πιο καθαρά:
=IF(A1>90, “A”, IF(A1>80, “B”, IF(A1>70, “C”, “F”))) =IFS(A1>90, “A”, A1>80, “B”, A1>70, “C”, TRUE, “F”)
Η τιμή TRUE στο τέλος ενός τύπου IFS λειτουργεί ως καθολική συνθήκη, υποδεικνύοντας στο Excel τι να επιστρέψει εάν δεν πληρούται καμία από τις προηγούμενες συνθήκες. Σε αυτήν την περίπτωση, οποιοδήποτε αποτέλεσμα κάτω από 70 πέφτει σε "F" χωρίς να χρειάζεται άλλη ένθεση IF. Το SWITCH χειρίζεται ένα ελαφρώς διαφορετικό μοτίβο, όπως η ανάθεση αριθμητικών κωδικών σε ενότητες, και περιλαμβάνει ένα προεπιλεγμένο όρισμα στο τέλος, επομένως δεν απαιτεί λύση TRUE.
=SWITCH(A1, 101, “Πωλήσεις”, 102, “Μάρκετινγκ”, “Άλλο”)
Εάν το κελί A1 περιέχει 101, το Excel θα επιστρέψει την τιμή "Πωλήσεις". Εάν περιέχει 102, το Excel θα επιστρέψει την τιμή "Μάρκετινγκ". Εάν περιέχει οτιδήποτε άλλο, το Excel θα επιστρέψει την τιμή "Άλλο". Η λογική θα παραμείνει σαφής ακόμα και καθώς η λίστα των υποθέσεων μεγαλώνει.
Οι συναρτήσεις TEXTJOIN και CONCAT αντικαθιστούν πλήρως το CONCATENATE
Συγχώνευση εύρους, όχι μόνο μεμονωμένων κελιών.
Το CONCATENATE είναι ουσιαστικά ένα μουσειακό έκθεμα σε αυτό το σημείο. Θα το βλέπετε ακόμα σε πολλά υπολογιστικά φύλλα, αλλά έχει αντικατασταθεί επίσημα και για καλό λόγο. Δεν λειτουργεί καλά με πλήρη εύρη επειδή πρέπει να αναφέρετε χειροκίνητα κάθε κελί και δεν διαθέτει ενσωματωμένη έννοια οριοθέτη.
Το CONCAT, η σύγχρονη εναλλακτική του, λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο, αλλά προσθέτει υποστήριξη για αναφορές πλήρους τομέα:
=CONCAT(κείμενο1, ...)
Αντί να επιλέγετε χειροκίνητα κάθε κελί, μπορείτε να πληκτρολογήσετε έναν τύπο όπως αυτόν και να αφήσετε το Excel να χειριστεί τα υπόλοιπα:
=CONCAT(B2:C8)
Όταν θέλετε να καθορίσετε ένα διαχωριστικό, όπως κόμμα ή κενό, και να πείτε στο Excel να αγνοήσει τα κενά κελιά, το TEXTJOIN είναι το καλύτερο εργαλείο για αυτήν την εργασία:
=TEXTJOIN(οριοθέτης, ignore_empty, κείμενο1, ...) =TEXTJOIN(", ", TRUE, B2:C8)Το πρώτο όρισμα είναι το διαχωριστικό σας, το οποίο μπορεί να είναι οτιδήποτε χρειάζεστε, και το δεύτερο όρισμα υποδεικνύει στο Excel εάν θα παραλείψει τα κενά κελιά. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα χρήσιμο όταν δημιουργείτε αναγνώσιμες λίστες, δημιουργείτε ερωτήματα SQL ή μεταγλωττίζετε εμπλουτισμένο κείμενο από μια στήλη ή περιοχή δεδομένων.
Ήρθε η ώρα να ξεφορτωθείτε αυτές τις παλιές συνήθειες του Excel
Τα καλά νέα είναι ότι καμία από αυτές τις αναβαθμίσεις δεν απαιτεί να μάθετε ξανά το Excel από την αρχή. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι νεότερες συναρτήσεις είναι στην πραγματικότητα πιο εύκολες από αυτές που αντικαθιστούν. Απλώς χρειάζεται λίγος χρόνος για να τις συνηθίσετε.
Αν ενημερώνετε μόνο μία συνήθεια αυτήν την εβδομάδα, ξεκινήστε με τη συνάρτηση που χρησιμοποιείτε πιο συχνά και αντικαταστήστε την με την αντίστοιχη σύγχρονη συνάρτηση. Στη συνέχεια, μπορείτε να δοκιμάσετε να ξαναγράψετε μια μικρή ενότητα ενός βιβλίου εργασίας χρησιμοποιώντας αυτές τις πέντε αντικαταστάσεις και να δείτε πόσο απλοί είναι οι τύποι σας.
